Een grijsheid
Die nog alles had van blauw

En zo doorzichtig leek
Als het vreemdste glas,

Dacht ik aan hoe het is
Vorm te zijn en oud

Aan wegen in het land
Aan kleuren in een kei

Aan de oude gebaren
Die de steden bouwden

Aan de kikker in de sloot
De echo in zijn kwaken

Aan de wiskunde van bladeren
Als de zon ze van onderen geel kleurt

Hun schildpadrug
Die vulkanen heeft gezien

Hun geloof in de wederkeer
Van al het geschapene

Aan nieuwgeborenen die op elkaar lijken
Aan de gedachten in vingers

Aan wie deze woorden vonden
En bleven luisteren

Aan wie de huid dronken maakt
En dromerig en verloren

Die de vormen schiep
Schiep de randen

Die de randen schiep
Schiep het heimwee