De zin van leven? Ik denk: er is
Geen zin behalve dit bewegen dit

Door elkander lopen, dit schaven
Aan schouders, dit even omkijken

En niet vergeten, een woord zoeken
En vinden en meenemen om te geven

Vannacht weer inslapen en morgen opstaan
Vol van licht en weerloos van begin.

Er is een zin in ademen, want
Ademen is drijven

Is meegaan met het dichtste en het verste
Is niet moeten oordelen, is vanzelf

In leven blijven, is weten van de mist
En van de kleuren die niemand vergeten.

Er zit een zin in kijken, dit deinen op
De adem, dit naderen voorzichtig, zo dicht

Dat alles overloopt, al is het maar voor even
Al is het maar een lichtvlek op een steen

Al is het maar herinnering
Aan een verhaal van een verhaal

Al is het maar het staren na de regen
Een leegte ooit gevuld is volle leegte.

Er zit een zin in stilte, dit opkijken
Van richting en van doel, voorzichtig.

De sferen konden zingen, eindeloos
Ze hadden niemand nodig, en niemand

Die ze hoorde, dit is de harmonie
Die niet beweegt, tenzij als eeuwigheid.

Maar in de stilte zit een blik
Verlegenheid als van een kind

Dat in een klaslokaal
getallen spelt en met zijn vinger

De lijnen volgt hem nu gegeven
Zo zit een klank in alles, in ramen

In de wind die beeft, de handen van zijn moeder
Alles klinkt omdat het niet alleen is

Niet alleen telt op, verbindt, verliest zichzelf
In twee, in drie, in woord en tegenwoord

In weggaan en weer willen weten
In dorst en honger, in luisteren en samen

Eten. De stilte is dit kind: een tuil is het
Een naam die iemand ooit gevonden heeft

Een lichaam warm van koude en onbegrip
Dat ook van dit huilen zal genezen

Als het in slaap kan vallen, als het kan
Liggen zoals de aarde ligt, zo dicht bijeen.

Is dit het leven niet, dit grondeloos bewegen
Dit wezenloos verglijden, bijeen gehouden

Door adem en een blik, door stilte
Die vertelt van weten en vergeten.