Over het verdriet

Verdriet maakt kinderen in ons los,
Hete wangen, kleine schouders
Van verweer. Weer worden we huilend
Wakker in veel te groot bed, nooit
Zullen we nog spreken. Nooit meer.

Lichaam buigt zich over ons
Zoals een moeder als het bloedt.
Verlangen wil een vader die optilt,
Die ons weghaalt van de grond. Iemand
Moet dit hebben geweten. Iemand moet.