Al die hoofden van mensen! Als ze stil zitten, en ik ze ongemerkt kan observeren, dan zie ik ze soms zo diep in zichzelf verzonken, luisterend naar het verhaal dat hen nu meeneemt, langs de beelden die vonken schieten in hun hoofd. Soms trillen ze ervan, de hoofden, een onhoorbaar en onopvallend trillen, dat ontroert als je het ziet. Want als het hoofd ook al gaat tollen, mee schokken in de stroom, dan lijkt het leven pas echt pijn te doen, niet alleen aan dat hoofd zelf, maar aan iedereen die zo dichtbij komt dat het ene leven in het andere vloeit.

Hoofden mogen niet beven, niet schokken van wat tegen hen aanbotst, hoofden mogen niet pijn doen, hoofden mogen niet dichtslibben, van eenzaamheid, van paniek, hoofden mogen niet sterven van schaamte, van haat.

Dat tere ding dat we door het bestaan dragen. Dit instrument waarmee we het leven meten, onthouden, meenemen. Deze kust, deze rand waarin de lucht aanspoelt, een oceaan is het die hier eindigt, en weer begint. Deze leerling, die allang meester geworden is. Deze oneindigheid, die alleen maar eindig kan zijn, of worden.

Op een hoofd word je verliefd. Je verwacht dat je er in leegstroomt, zoals elke vorm de leegte zoekt die hem geboren laat worden. Je verwacht dat het hoofd je ziet, en hoort, en kust, en dat het heel dichtbij is. Je verwacht dat het speelt, en lacht, en opvliegt van vreugde. Dan vlieg je mee, vlieger in de wind. Een hoofd moet jou het leven geven, zoals een spiegel, maar dan echt, dit wonderlijke bewegen van leven in en door elkaar, naar voor en naar achter in de tijd, dit grote mensenhoofd dat vertrouwen geeft, deze grote blik, dit luisteren dat van over de bergen komt, dit proeven en ruiken van onze voorouders, dit voelen en denken en spreken dat zelfs de kleinste beweging waarneemt, en nooit meer bang wil zijn.

Al die mensenhoofden! Maar ze mogen niet teveel beven, ze mogen niet teveel pijn hebben, ze mogen niet verzinken.