Hak hout, haal water, zegt de zen-spreuk. En dat doen we. We snijden brood, vegen de vloer, bergen rommel op, brengen kinderen naar de school. Honderden meters leggen we af in telkens weer een dag, honderden kleine karweitjes op onze rug dragend. En hoewel we soms moe worden en verveeld, hebben we het leven zelf verder gedragen. Het leven dat wij zijn, wij die het leven zijn, zoals we daar lopen, zichtbaar, aanraakbaar, zoals we ons laten volstromen met bestaan, zoals wij ons uitstorten in het bestaan. En hoewel we maar een beperkte tijd hebben, weer weg moeten gaan, is wat daar gebeurt, eeuwig. Niemand anders vult ons leven, alleen wij doen dat. En als we voorbij en over zullen zijn, is er nog altijd dat ene unieke leven dat wij hebben meegedragen en een gelaat gegeven, zelfs al is het bedolven onder eeuwen geschiedenis en vergeten. Met water halen en hout hakken legt een mens de eeuwigheid vast.

Zovelen zijn het er die daarmee bezig zijn. In de bomen rond het huis zitten de bladknoppen al maanden gereed, de winter duurt nog een tijd, maar alles ligt klaar. Soms verbaas ik mij over de dingen, hun gekleurde lichamen waarmee ze telkens weer de onzichtbaarheid overwinnen. Een mens zoekt bondgenoten om in leven te blijven. Het verbond van mensen en dingen tegen het onbestaan.

Hak hout, haal water. Misschien moeten we het ook omkeren. We krijgen een leven om te leren hout hakken en water halen. Om zo door te dringen in dat vormgeven dat we dichtbij de kern komen. We krijgen onszelf, we krijgen kinderen, en de rest van ons leven hebben we nodig om te begrijpen wat daar gebeurd is.

Dat er water is, en kinderen zijn. Dat we hen krijgen. Dat we hen toevertrouwen aan de honger, en de dorst. Dat alles beweegt door alles, en niets van zichzelf is. Dat we onszelf zijn omdat er iets anders is. Dat er dorst is, en verlangen. Dat ze er zijn, het water en de kinderen.

Water halen is een vraag over het leven zelf. Een vraag die alle andere vragen bevat. Misschien, als we weten hoe je water haalt, weten we wat het leven is. Zoals een kind weet van liefde als zijn moeder het komt onderstoppen, zijn spullen klaarzet, zijn kamer heeft opgeruimd, het even nakijkt. Kan het dat het vertrouwen in het leven daar van afhangt? Het kan. Leven is ontzaglijk groot, elk leven is ontzaglijk groot, maar met kleine passen, kleine gebaren.