Stil zitten is goedkoop en kost geen moeite. Stil zitten is overzichtelijk. Je begint bij je lichaam dat je al zo lang kent, en het is alsof je een oude vriend terugziet. Je voelt hoe het even dichtgroeit, dat lichaam, hoe het steviger wordt. Het reorganiseren van de troepen, het opnieuw bemannen van de uitkijkposten, het inslaan van mondvoorraad. Ben ik dat die daar zit.

Een mens moet af en toe 'ns uit de stroom stappen en de harde bol voelen die hij is, even alles laten botsen en aan niets anders denken dan aan hoe goed hij aaneenhangt, hoe soepel hij toch maar door de chaos rolt, hoe makkelijk hij toch maar in leven blijft, waar hij het toch verdiend heeft in zo iets sterks te mogen leven, welke energieën het zijn die hem naar het volgende ogenblik brengen, onophoudelijk.

Want als je eenmaal begonnen bent stil te zitten, dan zie je van alles, dan denk je van alles, dan weet je zoveel meer. Je adem bijvoorbeeld. Dat je adem zomaar in en uit rolt. Een hele zee gaat bij jou in en uit. Eb en vloed, in één seconde. De muziek van in leven blijven. Het alles, dat zich samenbalt tot één vuist, en in jou opengaat, jou oppakt en weer neerzet. Een zware motor is het, en de verbazing dat jij hem cadeau kreeg, ermee rondrijden mag. Geruisloze machine op zachte kogellagers, geruisloze beweging.

Het lijkt wel of je stil moet zitten om beter te zien, beter te horen, beter te voelen. Want door al de scheuren en gaten in je lijf stroomt niet alleen de adem, maar de hele schepping binnen, met zijn fascinerende vormen en geluiden, zijn vingerafdrukken en vergezichten, zijn vogels en zijn heelal. Je hebt er niets aan te zeggen, ze overvallen je, komen bij je langs als je thuis bent en als je niet thuis bent. Je kunt maar beter thuis zijn als de schepping langs komt.