Volgens een fysicus in een BBC-uitzending zijn noodzakelijke stoffen tot de schepping van leven afkomstig van de sterren. Koolstof bijvoorbeeld. Mijn stamboom strekt zich uit tot de sterren. Verheffende gedachte.

Dik, ouderwets donker buiten.

Er blaft een hond. Er krast een pen.
Er glijdt een zachte auto, glijden dat mag uitsterven.
Mijn moeder slaapt nu, op haar zij, haar dunne spichtige haar rechtop, haar knieën opgetrokken, haar arm over de chroomstalen reling van haar bed, als dreef haar hand in water. Er ademt een moeder.

Om de hoek van mijn straat woonden geliefden die elkaar achter hebben gelaten. Hoe moet dat nu verder? En wie zal voor wie zorgen als ze oud worden en slapen, drijven, in een ziekenhuisbed? De vermetelheid afscheid te willen nemen. Het is een mens niet gegeven afscheid te mogen nemen als hij dat wil.