Vannacht is mijn moeder gestorven aan een nieuwe maagbloeding.

Ze ligt afgelegd in een aparte kamer, haar gezicht bleek maar nog warm, haar handen gevouwen rond een kruisje maar zo gerimpeld alsof ze plastic handschoenen aan heeft. Ik verwacht elk moment dat ze zal ademen, zal slikken, haar dunne oogleden zal opslaan. Er is geen gevoel van verlies. Haar geest is op reis gegaan, het lichaam ligt klaar voor hetzelfde. De geest van een mens is altijd al veel sneller dan zijn lichaam geweest, doorbrak tijd en ruimte, en kan nu eindelijk totaal vrij zijn gang gaan.

Ik kijk naar het lichaam dat zoveel heeft gedaan in haar leven, zoveel werk verzet, zo'n grote energie uitstraalde, zoveel heeft gelachen en geweend. Het is goed dat ik hier, in de stilte van de nacht, afscheid kan nemen door naar haar te kijken, door aan haar te voelen. De verpleegster is attent. Als ik buiten kom, bij het krieken van de dag, heffen de vogels een indrukwekkende zang aan.