Mijn moeder zweeft als een astronaut in de ruimte. Niets achter haar, niets voor haar, zij drijft in het moment waarin ze zich bevindt, houdt een angstige blik voor zich uit, waarmee ze probeert verder vooruit te kijken dan dit ogenblik waarover ze zo vaak struikelt. Ze herhaalt vragen, ze wacht vooraleer ze antwoord geeft en duwt er dan de woorden uit met de klemtoon van een dronkelap die lalt. Maar ze weet hoe ze er aan toe is.