Spiegels heb ik nodig. Zilver op de daken, zilver op de takken, rode baksteen, heldergroen gras heb ik nodig in wat plots een talentloze dag is geworden.

Als ik mijn hoofd tors als een bokaal waaruit op elk ogenblik kan worden gemorst, dan moet ik dringend weer 'ns stilzitten. Stilzitten en door het raam naar buiten kijken, en zien hoeveel meer er nog in leven is, hoeveel meer er kan stralen van vorm, als het maar zwijgt en stilzit en doet wat het overkomt.

Door het raam staren in het zonlicht: de hele schepping lijkt zijn handen op mijn schouders te leggen, met de goedmoedigheid van oude handen en blikken. Als ik ze zo naast mij hoor ademen, de verzamelde aanwezigheden, dan wil ik mijn verlangens nog wel even uitstellen. Een mens moet af en toe iets groters hebben om zijn emmertje in leeg te gieten zonder dat men er van opkijkt: de vanzelfsprekendheid waarmee mijn ogen raam zijn en aanraking en begrip, het vreemde van je ogen waardoor ik nooit zal zien, de gedachteloze liefde van mijn adem, en mijn bloed. Zoveel spiegels waarin ik mag zien wie ik ben, waarin ik mag oplossen en verder leven.

Er is een windvlaag, er kraait een haan, takken wiegen eigenzinnig, op de hoek van het autodak zit een ster geprikt, een ver geluid wordt verte en omgekeerd, zoals ik mijn ogen kan sluiten en verdergaan in mijn hoofd over al wat verdwenen lijkt in de tijd.

Spiegels heb ik nodig. Een gezicht dat dwars door de tram naar mij kijkt. Het mag een treurig gezicht zijn. Een jonge dag die helemaal gaat openliggen. Iemand die plots zo goed luistert dat mijn woorden mij lijken te verklaren, een zeer tastbare ervaring. Onbeweeglijkheid, die de broer is van de stilte. Stilte, die niet anders is dan naakt en willoos bestaan.