Soms zit hij stil
En praat met zijn God.
De jongensstem
En de honderdjarige woede.

En in zijn bed
Moet ik ze allebei bedaren.
Doodstil op de rand gezeten
Verteer ik al

Hun bitterheid, als een hand die
Op een voorhoofd vergeten
Vloeibaar wordt en plots
Weer leeft, zo hevig

Dat ik, alleen teruggekeerd
Aan de trap
Wankel en beef
Van al dit vergeven.